به گزارش خبرگزاری حوزه، آقا امام صادق علیهالسلام در روایتی میفرمایند:
إِنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ أَسَدٍ جَاءَتْ إِلَی أَبِی طَالِبٍ عَلَیْهِ السَّلَامُ تُبَشِّرُهُ بِمَوْلِدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ،فَقَالَ لَهَا أَبُو طَالِبٍ:«اِصْبِرِی سَبْتًا، أُبَشِّرْکِ بِمِثْلِهِ إِلَّا النُّبُوَّةَ».
قَالَ: وَالسَّبْتُ ثَلَاثُونَ سَنَةً، وَکَانَ بَیْنَ وِلَادَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَ وِلَادَةِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَیْهِ السَّلَامُ ثَلَاثُونَ سَنَةً.
«فاطمه بنت اسد نزد ابوطالب آمد تا او را به ولادت رسول خدا صلیاللهعلیهوآله بشارت دهد. ابوطالب به او گفت:
«یک سَبْت صبر کن، من تو را به فرزندی بشارت میدهم که همانند اوست، جز در مقام نبوت.»
امام صادق علیهالسلام توضیح فرمودند که مقصود از «سَبْت» در این روایت، سی سال است؛ و فاصله میان ولادت رسول خدا صلیاللهعلیهوآله و ولادت امیرالمؤمنین علیهالسلام نیز سی سال بوده است.۱
پینوشت: کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۴۵۲
_______________________________________________
توضیحات: حضرت ابوطالب چهار پسر داشت که فاصله سنی میان هریک از آنها با پسر بعدی، ده سال بوده است؛ «طالب» پسر اول بوده است و حضرت ابوطالب بهواسطهی او به
این کنیه نامیده شده است. پسر دوم «عقیل» است که ماجراهایی از او تاریخ آمده و پسر سوم «جعفر» بوده که نزدیکترین و شبیهترین برادر حضرت امیر به ایشان بوده و پسر چهارم نیز حضرت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب بوده است.
اشارهی ایشان به اینکه فرزندشان امیرالمؤمنین «مثلِ» پیامبر (صلواتاللهعلیهم) است، شبیه این فرمایش خداوند در آیه شریفه مباهله است:
«فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَکُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَکُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَی الْکَاذِبِینَ» (آلعمران:۶۱)
«ای پیامبر! هرکس بعد از اینکه علمی به تو داده شد، درباره او (حضرت عیسی) با تو محاجّه کرد، (به آنها) بگو: «بیایید. پسرانتان را و پسرانمان را، و زنانتان را و زنانمان را، و خودتان را و خودمان را (نیز) فرا بخوانیم. سپس دو گروه یکدیگر را نفرین کنیم. پس لعنت خداوند بر دروغگویان.»
همانطور که میدانید این آیه در خصوص مسیحیان نجران نازل شده است که در برابر رسول خدا (صلیاللهعلیهوآله) ادعای حقانیت داشتند و حضرت به دستور خداوند با آنها مباهله کردند.
شیعه و سنی نقل کردهاند که پیامبر در اجابت به فرمان خداوند، در این صحنه تاریخی، امیرالمؤمنین، حضرت زهرا، امام حسن و امام حسین (صلواتاللهعلیهما) را برای همراهی خود فرا خواندند.
بنابراین امام حسن و امام حسین، بهعنوان پسران رسول خدا، حضرت زهرا، بهعنوان زنان ایشان، و حضرت امیر بهعنوان نفس (جانِ) ایشان در این مواجهه حاضر شدند.
اینکه حضرت امیر، نفس و جان و خودِ پیامبر عنوان گرفتهاند، در میان شیعه و اهلسنت، از فضایل ایشان محسوب میشود و نشان از نزدیکی جایگاه ایشان به پیامبر
(صلواتاللهعلیهما) دارد. همان مقام، با این تفاوت که ایشان پیامبر نیستند.
از فرزند احمد بن حنبل (چهارمین پیشوای مذهبی اهل سنت) نقل شده است که وقتی از پدرش پرسیدند برترین اصحاب پیامبر چه کسانی هستند، افرادی را نام برد، اما از
امیرالمؤمنین (علیهالسلام) نامی به میان نیاورد. وقتی علت را جویا شدند، با استناد به همین آیه، پاسخ داد: علی بن ابیطالب از اصحاب نیست، او نفس پیغمبر است.
نظر شما